Adri Leijdekkers - Fiets
In negentienonderdtweeënvuugtig kreeg ik mien êêste fiets. Un buurjongen kreeg tur toen ôk êên. Hin nieuwen want dae aode zun ouwers op dat moment ut held ni vô. Noe klienkt dat zielig, mâ dat issut nie, want zoade ut vêê beter as ons, mâ ze konne nie mit geld ommegae.
Ik kreeg un nieuwe jongesfiets, mâr um most ut doe mit un ouwe fiets vô un dege vint.
In of dat nog nie aoles was, zat er ok hin zael op zun fiets, mâ in plaese daevan un oud badekussen. Onze buren an de aore kant was dit nie onoppemaarkt ebleve, in spraeke um dae in bedekte taremen op an. Zô van: jei wae nie zon môôje fiets as Adri, mâ we dienke wae dat jie meer durft. Nou, dat lietten zuneige gin twêê keren zaege.
Noe woonde an de aore kant van de straete un stel ouwe masen in een vriestaend uusje.
Dur zat nog un dulve tussen dur uusje in de straete mit een bruggetje dat vrie stijl nae benee gieng. Wulder dienke dat jie niet over dat bruggetje durf te riejen mit je fiets. „Natuurlijk durf ik dat”, zei mun buurjongen en ie stapte op zun staele ros en ree het bruggetje over mit een flienke vaert en klapte tegen de voordeure an, die bienae trek opengedae wier dur een êêl kwaeje overbuuvrouw die riep: „Bijje noe êêlemaele bedonderd êworre.” Waerop mun buurjongen verlege staemelde: „ik heb me vergist”(*). ’t Was niet ut staerukste excuus, mâ ut kon dur tog wae mee deu, vond ik.
* De ouders van mijn buurjongen kwamen oorspronkelijk niet uit Zeeland.
Hij sprak wel dialect, maar op momenten zoals in bovenstaand waargebeurd verhaaltje schakelde hij over op het ‘ollands’.
Fiets
In 1952 kreeg ik mijn eerste nieuwe fiets. Mijn buurjongen kreeg toen ook zijn eerste fiets.
Geen nieuwe, want daar was op dat moment het geld niet voor. Dat klinkt zielig, maar is het niet, want de mensen hadden het veel beter dan ons, maar hadden, wat je noemt, hun geld verbrast. Daar waar ik op een nieuwe jongensfiets reed, moest hij zich behelpen met een oude fiets van een volwassene. Of dat nog niet alles was, zat er geen zadel op, maar in plaats daarvan was er een oud kussen op gebonden.
Onze andere buren was dit natuurlijk niet onopgemerkt gebleven. En spraken hem er in bedekte termen op aan. Zo in de trant van: „Je hebt wel niet zo’n mooie fiets als Adri, maar we denken wel dat jij meer durft op je fiets”. Nou dat was tegen geen dovemansoren gezegd. Nu woonde aan de overzijde van onze straat een ouder echtpaar in een vrijstaand huisje. Van de straat gescheiden door een sloot. En over deze sloot lag een bruggetje, dat nogal stijl naar beneden liep tot aan de voordeur.
Onze buren daagden mijn buurjongen uit door te zeggen: „We denken bijvoorbeeld dat jij niet over dat bruggetje durft te rijden.” Aan mij vroegen ze niets, ze hadden wel in de gaten dat dát niets voor mij was. „Natuurlijk durf ik dat” zei hij. En de daad bij het woord voegend beklom hij zijn ijzeren ros en reed het bruggetje over met een flinke vaart en knalde tegen de voordeur aan, die vrijwel onmiddellijk door een erg kwade overbuurvrouw werd geopend met de woorden: Ben je nu helemaal bedonderd geworden. Waarop mijn buurjongen erg timide zei dat hij zich vergist had. ’t Was misschien niet het meest sterke excuus dat je kon bedenken, maar gelet op de penibele situatie kon die de toets der kritiek op dat moment toch wel doorstaan vond ik.